سلام

از اینکه اینهمه دیر آپ کردم شرمنده

دیروز روز تولد وب لاگ من بود و امروز به خاطر تولد وب لاگم آپ جدید رو گذاشتم

اين درخت بارور كه سالهاست
بی هوا و نور مانده است
بازوان هر طرف گشوده اش
 از نوازش پرندگان مهربان
وزنوای دلپذيرشان
دورمانده است
آه اينك از نسيم تازه تبسمی
ناگهان جوانه ميكند
از ميان اين جوانه ها
جان او چو مرغكی ترانه خوان
سر برون ز آشيانه ميكند
در چنين فضای دلپذير
دل هوای شعر عاشقانه می كند 

و این همه بقیه شعر کوچه

       خوشه ماه فرو ریخته در آب

             شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

                            شب و صحرا و گل و سنگ

                               همه دل داده به آوای شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی :

            از آین عشق حذر کن !

                          لحظه ای چند بر آین آب نظرکن

آب ، آینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا ، که دلت با دگران است!

                     تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!

       با تو گفتم ((حذر از عشق !؟ )) ندانم
                             سفر از یش تو ؟ هرگز نتوانم
                                                                  نتوانم !

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد
چون کبوتر لب بام تو نشستم

                                 تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم .....

               باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم
               تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم

 حذر از عشق ندانم ، نتوانم!

          اشکی از شاخه فرو ریخت
                     مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت....

     اشک در چشم تو لرزید ، ماه بر عشق تو خندید

       یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم
           پای در دامن اندوه کشیدم

                                    نگسستم ، نه رمیدم .

       رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگرهم ،

                  نه کرفتن دگر از عشق آزرده خبر هم ،

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم ....

بی تو ، اما ، به چه حالی از آن کوچه گذشتم!!!

بیکـــــــــران

 آپ قبلی رو به علتی حذف کردیم (تا خانم ها از سن خود خبردار نشن )

بي تو مهتاب شبي باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم ، خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه که بودم

در نهانخانه جانم ، گل ياد تو ،درخشيد

باغ صد خاطره خنديد ،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آمد که شبي باهم از آن کوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتب بر لب آن جوي نشتيم .

تو ، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه ، محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي : .....

بقيه شعر و داستان هم واسه آپ بعدي

این هم خیلی مهمه

بیکـــــــــران

 تاب بنفشه می دهد طره مشک سای تو

پرده غنچه می درد خنده دلگشای تو

 ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مسوز

کز سر صدق می کند شب همه شب دعای تو

 من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان

قال و مقال عالمی میکشم از برای تو

سهراب سپهري پانزدهم مهرماه 1307 در كاشان متولد شد و چند ماهي پيش از كودتاي 28 مرداد، در خردادماه 1332 دوره نقاشي دانشكده هنرهاي زيبا را به پايان رسانيد؛ علاقه به شعر و نقاشي در سهراب به موازات هم رشد يافت چنان كه پا به ‏پاي مجموعه شعرهايي كه از او به چاپ مي‏رسيد، نمايشگاه ‏هاي نقاشي او هم در گوشه و كنار تهران برپا مي‏شد و او گاهي در كنار اين نمايشگاه‏ ها شب شعري هم ترتيب مي‏داد؛ تلفيق شعر و نقاشي در پرتو روح انزوايي و متمايل به گونه‏اي عرفان قرن بيستمي، هم به شعر او رقت احساس و نازك بيني هنرمندانه ‏اي مي ‏‏بخشيد و هم نقاشي او را به نوعي صميميت شاعرانه نزديك مي‏كرد.(ادامه)

 غمي غمناك-از مجموعه مرگ رنگ

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

*****

  عکسهاي سهراب

حتما اين قسمت را گوش کنيد ----+

 اگر تو باز نگردي

          
                قناريان قفس ، قاريان غمگين را

                                                             که آب خواهد داد

اگر تو باز نگردي

                 بهار رفته

                       در اين دشت برنمي گردد

                                           به روي شاخه گل غنچه اي نمي خندد

                                                                و آن درخت خزان ديده تو سبزش را

                                                                                                      به سر نمي بندد

اگر تو باز نگردي

          کبوتران محبت را

                        شهاب ثاقبِ دستانِ مرگ خواهد زد

                                                             شکوفه هاي درختانِ باغ حيران را

                                                                                                    تگرگ خواهد زد

اگر تو باز نگردي

                  آميد آمدنت را به گور خواهم برد

                                                       و کس نمي داند

                                                                          که در فراق تو ديگر

چگونه خواهم زيست

چگونه خواهم مرد

بیکـــــــــران

انجیر کهن سر زندگی اش را می گسترد.

زمین باران را صدا می زند.

گردش ماهی آب را مي شيارد.

باد مي گذرد.

                  چلچله مي چرخد.

                                          و نگاه من گم مي شود.

                                         ماهي زنجيري آب است.

                                             و من زنجيري رنج.

بيکــــــران

سلام

سلامی چون ....

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

کس جای در این کلبه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که نهم باز پس آرد

کس تاب نگه داری دیوانه ندارد

بیـکــــران

عاشورا

اي اهل حرم مير و علمدار نيامد

ابوالفضل نيامد   ابوالفضل نيامد

عاشوراي حسيني تسليت

بيکـــــران